هرجا خراب می شود مدرن می شود و هرجا مدرن می شود خراب می شود. 

دانستن تداخل دارو ها مهم است مثلاً اگر فردي بدون اطلاع، يك دارو را با داروي ديگر بخورد و يا دارويي را زياد از حد و يا بي دليل استفاده كند ممكن است جان خود را از دست بدهد و يا آسيبي جبران ناپذير به جسم خود بزند.

حال چگونه است كه ما تداخل داروها را فقط در طب جسماني مهم مي دانيم و تا حدودي از عواقب آن آگاه هستيم ولي در طب روحاني اينگونه مسائل بعضي از اوقات براي ما اصلاً مطرح نيست.

با ظهور انقلاب اسلامی و با ایجاد جریان های فکری تازه منطبق بر شریعت الهی و فطرت انسان ها در سطح جهان روز به روز ملائکه آسمان را را درخشان تر و پر زینت تر جلوه می دهند گویا نقاط تاریک دیگر جایی در آسمان وجود، ندارند،هر روز شاهد این هستیم که نوری می درخشد و نقطه ی تاریکی را از بین می برد.

یقیناٌ دورانی فرا خواهد رسید که جز نور، کسی نخواهد دید.

دوره ای فرا رسد که دشمنان اسلام و انسان حتی نتوانند حیله ای بر علیه جامعه اسلامی و انسانی طرح ریزی کنند حتی اگر به آنها تا ابد نیز مهلت دهند، زیرا دیگر راهنماها و تشویق کنندگان آنان رخت خود را از جوامع بسته اند ودیگر هیچ یار و یاوری ندارند.

مطمئن باشید به جایی خواهند رسید که حتی فکر و اراده پرتاب کردن یک سنگ را بر ضد اسلام و انسان را نخواهند داشت.

مطالبی که عرض شد جای شرح بسیار دارد که در این مقاله نمی گنجد، به امید آنکه توفیق شرح این مقاله را پیدا کنم.

از تمام عزیزان خواهش می کنم که از عالم ساختگی و نه حقیقی که بعضی از ما آن را باور کرده ایم  و جز پرورش خیالات و گرفتن مجال تفکر و تعقل ضرر های بسیار دیگری نیز دارد با عبودیت خارج شویم ،تفکر و تعقل کنیم، چشم باز کردن و گوش دادن را با هم در حقیقت تمرین کنیم تا بتوانیم سخن حق بگوییم که البته سخن فقط در لفظ نگنجد.

نکته هایی که در اینجا قابل ذکر است:

 ۱. این علوم و ابزار هایی که در اینجا مد نظر است علوم و ابزار های بوجود آمده در دنیای مدرن و یا تحت تاثیر دنیای مدرن است.

۲. اکثر مواردی که ما آنها را به عنوان علوم مختلف می شناسیم در اصل همان دانش های بشری هستند که در مقاله ای جدا تا حدودی در این وبلاگ به این موضوع پرداخته ایم.

۳. منظور از اهداف در اینجا اهدافی است که در راستای هدف اصلی حیات آدمی یعنی همان عبد شدن انسان قرار می گیرد و پیامبران و اولیای خدا در دوران مختلف به شیوه های گوناگون متذکر همین موضوع به انسان ها بوده اند که البته به دلیل نبودن حکومت مستمر،پایدار و سالم واحد الهی تا ظهور انقلاب اسلامی به این هدف به صورت جدی پرداخته نشده است گرچه همه پیامبران از برای این هدف مبعوث شدند.

 متوجه باشید که اگر انسان بر اساس هدف خود علمی را تولید کرد و یا ابزاری را بوجود آورد حتما آن علم یا آن ابزار او را در رسیدن به آن هدف تا حدود زیادی یاری خواهد کرد.

حال ابتدا باید بررسی شود که تا چه میزان اهداف بنیانگذاران دنیای مدرن با اهداف الهی همسنخی دارد.

. . . .

چگونه در غرب نظریات خود را که بر مبناها و اهداف غیر انسانی توسط اندیشمندان شان گفته و نوشته شده را با ابزار های گوناگون به مرحله ظهور می رسانند و رشد می دهند و ما با این همه منابع گوناگون و عالی اینگونه دست بر روی دست گذاشته ایم. 

و چه سخت است در روزگاری زندگی کردن که اکثر موجودات گمان می کنند که انسان اند ولی نادان همی به دنبال شیطانند.

چرا نادان؟!

چون بسیار گمان می برند که دانایند

چون مستغنی خود را می پندارند

چون که بی باک قدم در هر رهی می گذارند

چون که نادان ها را دانا می پندارند

چون که دنیا را برای نفس می خواهند

چون که دنیا را ابزاری برای وصل نمی دانند

چون زیاد است برای اثبات نادانی

لیک راه حل نیاز است در این بساط نادانی

اما راه حل:

راه حل ها را خدا با واسطه گفته است

. . .

رضایت چه کسی باید در چگونگی اعمال، اخلاق و عقایدمان برای ما مهم باشد؟!

آیا باید خودمان از خودمان راضی باشیم؟! چه خودی؟! خود متصل به الله(حضرت رب العالمین) و شریعت کامل الهی (اسلام) و یا خود منفصل از خداوند و دور از وحی و الهام؟

ویا دیگران باید از ما راضی باشند، اما چه دیگرانی؟ چه کسانی؟پدر و مادر و کسانی که با خداوند و شریعت الهی مانوس هستند و یا افرادی که با غیر خدا و با شریعت ساختگی خود مانوس هستند.

یا باید حضرت رب العالمین از ما راضی باشند، افسوس که اکثر ما خدا و ربی را برای خود ساخته ایم و ساخته خیالات خود را از خود راضی می پنداریم.

حال بر اساس هر کدام از این دیدگاه ها افراد به گونه ای خاص با خود، دیگران، خدا و طبیت رفتار می کنند، حتی تفکر ها و در تنیجه تمدن ها و فرهنگ هایی بر اساس هر یک از این دیدگاه ها بوجود آمده و خواهد آمد.

تمدن غرب(فرهنگ مدرنیته و پست مدرن) یکی از این تمدن ها است که پایه تفکر و اساس شکل گیری آن بر نفس پروری خود و دیگرانی است که از حضرت رب العلمین خود را جدا می دانند . . .

استعاذه مقدمه ورود به حکومت اسلامی و پناه بردن به خدا از شر تمدن ساخته شده توسط شیاطین انس و جن است و استعاذه کل بشریت همان روی آوردن به انقلاب اسلامی و تمدن الهی است.

حقیقتاً مواردی را که شیطان برای یک فرد جلوه و زینت می دهد تا او را گمراه کند در تمدن غرب برای گمراه کردن کل بشریت بواسطه ی ابزارها، قانون ها و نظریاتی که به دور از در نظر گرفتن هدف حقیقی حیات آدمی، تحت سلطه وساوس شیطان و نفس پروری انسان جلوه کرده است و حتی گاهی به عنوان هدف و آرمان به انسان ها معرفی می شوند.

 حال در بعضی از موارد این ویژگی ها شدیدتر است که حکومت، خلوت با اجنبیه و غضب از آن دسته اند؛ تمدن غرب با رشد چنین مواردی در سطح جامعه باعث گمراه شدن کل بشریت  می شود و این ها را نزد تک تک افراد جامعه به عنوان مسائل اساسی و حساس بیان می کند و او را به طور کلی از یاد خدا و ارزشی که می بایست برای دستورات خدا قائل می شد تا به آن افق و مقامی که یک انسان می تواند برسد دست پیدا کند غافل می سازد، به گونه ای که خود را مستقل و آزاد می بیند و نه بنده ی خدا و همانا بنده بودن و عبد بودن را از یاد ها بیرون می برد و این است یکی از اساسی ترین سر منشأهای مشکل هایی که روز به روز انسان ها و جوامع را از پای در می آورد گرچه شاید به ظاهر متوجه نابود شدن خود نباشند و خود را نیز در حال پیشرفت بپندارند، البته که پیشرفت اما چه پیشرفتی؟ پیشرفت در ظلمات و در اعماق چاه های توی در توی!

-        به کجا  چنین شتابان، سرعتی از حد گذشته.

ای کمی صبر نیاز است، جانمان آتش گرفته.

-        طاقت از کف بریده، جانمان دوری کشیده.

وقت وصل است ای ندیده،دیدگان کوری چشیده.

حال چگونه است که ما دشمنان اسلامی و انسانی زمان خود را نمی شناسیم و یا نسبت به آنان بی تفاوت گشته ایم؟

آیا همین بی تفاوتی به رشد دشمنان ما و ضعف ما در مقابل عملکرد های آنان در این چند سال اخیر منجر نشده است، البته ضعف در برابر هجمه های فرهنگی که آنان وارد کردند.

چرا آن ها به راحتی نظریات فلاسفه و روشنفکران خود را به مرحله ظهور رساندند و در جامعه، راهبردی و کاربردی کردند ولی ما با این همه منابع غنی از جمله قرآن و احادیث، دست بر روی دست خود گذاشته ایم؟!

آیا آنان به راه خود مطمئن تر از ما هستند و یقین دارند و یا خیر، ما خیلی بی تفاوت نسبت به آینده جهان اسلام گشته ایم؟!

آیا هم اکنون برترین جنبش و حرکت، نهضت جنبش نرم افزاری که روزی به یقین همه گیر خواهد شد نیست؟

آیا تولید علم ما را از این چاه ظلمانی که ما را می خواهند به زور در آن بیندازند نجات نمی دهد؟!

چرا هم اکنون نیز کسانی از اساتید و غیره هستند که معنای این دو واژه را متوجه نشده اند و حتی گاهی بین این دو واژه که در واقع از نظر معنایی به هم خیلی نزدیک هستند، معنا ها و کاربرد های متفاوتی را لحاظ می کنند؟!

اگر یک بار از یکی از اون ها ناراحت می شدیم می رفتیم و می کشیدمش کنار و آروم مسئله را باهاش در میان می گذاشتیم که مثلاْ فلانی اون روز این را که گفتی من از دستت ناراحت شدم بالاخره یا من اشتباه اون حرف را متوجه شدم و یانه اون بنده خدا اشتباه کرده و یک حرف نابجا زده و یا کار اشتباهی کرده ولی این را بدانید که اکثراْ ما بر اثر سوء ظن دچار اشتباه می شویم و از دست دیگران بدون دلیل و به خاطر خیالات واهی دلگیر می شویم.

با خودمون هم صادق باشیم، خودمون را گول نزنیم بعضی از وقت ها ما به خودمون هم دروغ می گوییم.

هی می گوییم از فردا فلان کار را انجام می دهیم و یا فلان کار را دیگر انجام نمی دهیم.

دیگر بس است تا کجا می توانیم اینگونه پیش برویم؟!

باور کنیم به جایی می رسیم که دیگر این افکار اصلاْ به ذهنمان هم خطور نمی کند.

حال یا به کمالات عالیه رسیده ایم و یا در خیالات خود غرق شده ایم.

حداقل فکر کنم که باید چند لاین دیگه به هر جاده و خیابان اضافه کنند تا اینکه هر نفر به راحتی بتواند از آن ها عبور کند.

امروز توی همین فکر ها بودم که به نظرم آمد اگر وضع به همین صورت پیش برود تا چند سال آینده از یک شهر فقط جاده هایش به چشم می خوره و اکثر شهر را باید آسفالت پوش کنند و یا در واقع اکثر طبیعت را زیر آسفالت ها پنهان کنند حالا برج ها و آپارتمان ها بماند که اصلا نمی گذارند آدم بفهمد کی آفتاب طلوع می کند، کی غروب می کند،صبح و ظهر و عصر برایمان یکی شده است، فقط روز و شب را متوجه می شویم!

چند هفته پیش هم که می گفتند هوا آلوده است کسی بیرون نرود!

بد بخت آن بیچاره ای که فکر می کند با بیرون نرفتن از خانه، هوا تمیز می شود، آیا واقعاْ راه حل همین است و یا باید عمیق تر و ریشه ای تر این مسائل را حل کرد؟!

چه شده که وضع بشر به اینجا رسیده؟!

تا به حال پشت ترافیک سنگین در حالی که راننده هستید به دام افتاده اید؟! اما به دام چه کسی؟!

چرا اینقدر ما در این حالت و یادر حالی که پشت چراغ قرمز هستیم صبر کردن دشوار شده؟!

آیا کمی فکر نمی کنید؟!

چند ساعتی پیش در این فکر بودم که گویا دشمنان به طور حقیقی با همه ی ما دشمن اند ولی بعضی از ما اصلاْ با آنها دشمن نیستیم(تفکر کنید).

مگر یک مقاله چند خطی نوشتن و یا کمی وقت گذاشتن برای تایپ کردن مطالب و بروزرسانی وبلاگ در هفته چند ساعت از وقت ما را می گیرد.

کمی به خود بیاییم و اهداف والای خود را با توجه بنگریم.

برای هرچیز به اندازه وقت بگذاریم،بیشتر برای خود وقت بگذاریم و نه برای حرف مردم بس است دیگر تا کجا می خواهید واقعیت خود را در پشت پرده ها و حصار ها حبس کنید.

آنقدر خود حقیقی خودمان را فراموش کرده ایم که جامعه جهانی را نیز به این سو هدایت می کنیم آه از اینکه توان گفتن نیست و چه بسیار حرف های نا گفتنی. 

آیا تا کنون  توجه کرده اید که در خانه، محله، شهر و یا روستای خود به چه میزان زباله تولید می شود؟ و یا به چه مقدار آب درون فاضلاب ها ریخته می شود؟

امروز در حین این که یک برنامه از تلویزیون که یکی از روش های انهدام زباله ها را نشان می داد برایم سئوال شد که آیا قبلا هم اینگونه بوده یا نه،بشر این همه زباله و پسآب بوجود می آورده ؟

از پدرم سئوال کردم گفت: قبلا اصلا در خانه های ما زباله ای جمع نمی شد، تغذیه ها کمتر و بسیار مقوی تر از حالا بود و طبیعتا کمتر هم به توالت می رفتیم.

 من که به فکر فرو رفتم شما چی فکر می کنید؟!

این همی شیطان با یاران خویش   /      ساختند عالمی از کردار خویش

نیست آن عالم جز لاشه ای            /      جسم آن زیباست اما گندیده ای

جسم آن را با زرق و برق آغشته اند /   لیک باطنش را با پوچ انگاشته اند

هین بس است دیگر توانی در تو هست؟  / جان جان مردمان بازیچه دست تو است؟

خیر  جواب قلب هر عاشق است            /     نور را تا ابد دشمنی با ظلمت است

کرد مریض، افسرده و نالان جان جان همه  /    رهنمود کرد به سوی نیست آن همه

. . .

هو العليم

حبابي به شكل علم

- معناي واقعي علم چيست؟ seience آيا همان علمي است كه ما از آن نام مي بريم؟! يا ما اين واژه را اشتباهاً به نام علم ترجمه كرده و مفهوم آن را نيز علم پنداشته ايم؟!

- آيا مي دانيد كه غربي ها اين واژه را به معناي همان دانستني ها و چيزهايي كه با حواس پنج گانه كشف مي شوند و جسم آنها را درك مي كند مي نامند.

- آيا آن علمي كه در قرآن نيز از آن سخن به ميان آمده است به همان معنايي مي باشد كه از seience برداشت مي شود؟!

- آيا ما با اشتباه معنا كردن و درست متوجه نشدن يك واژه يك ملت را به انحراف نكشانيده ايم؟!

چرا؟

هو العليم

حبابي به شكل علم

- معناي واقعي علم چيست؟ seience آيا همان علمي است كه ما از آن نام مي بريم؟! يا ما اين واژه را اشتباهاً به نام علم ترجمه كرده و مفهوم آن را نيز علم پنداشته ايم؟!

- آيا مي دانيد كه غربي ها اين واژه را به معناي همان دانستني ها و چيزهايي كه با حواس پنج گانه كشف مي شوند و جسم آنها را درك مي كند مي نامند.

- آيا آن علمي كه در قرآن نيز از آن سخن به ميان آمده است به همان معنايي مي باشد كه از seience برداشت مي شود؟!

- آيا ما با اشتباه معنا كردن و درست متوجه نشدن يك واژه يك ملت را به انحراف نكشانيده ايم؟!

چرا؟

 آیا خداوند متعال در قرآن کریم ملاک برتری یک فرد  را  نسبت  به  فرد  دیگر  تقوا  نمی داند؟!

اگر نگاه خود را وسیع تر کنیم و کمی فکر کنیم متوجه می شویم که ملاک برتری یک جامعه نیز بستگی به تقوای افراد آن و میزان عملکرد آنها به دستورات الهی است.

خداوند هیچ جا در هیچ دوره زمانی ملاک برتری را تکنیک و یا ساخت ابزار های خیالی در خلاف راستای هدف خلقت آدمی نمی داند.

پس چگونه است که ما در اسلام با ملاک های نا صحیح فرهنگ غربی ها و بعضاْ شرقی ها و فرهنگ مدرنیته و پست مدرن جهان سومی هستیم و آنها جهان اولی؟!

اگر ملاک را آنچه خدا فرموده در نظر بگیریم حقیقتاْ ما جهان اول هستیم و آنها اصلاْ به "ج" جهان سوم هم نرسیده اند.

وای به حال مسلمانی که با ملاک های غربی ها و فرهنگ آنان خود و جامعه خود را ارزیابی می کند و آن را نیز باور می کند.  

اخیراْ متوجه شدم که می گویند دکتر احمدی نژاد از واژه بیداری اسلامی تا به حال استفاده نکرده است.

در پاسخ به این بی خبران باید گفت که لطفاْ ابتدا تحقیق کنید و بعد ادعا کنید.

عزیزان می توانند با مراجعه به سایت ریاست جمهوری و جستجو بیداری اسلامی نمونه هایی از اسناد مبنی بر کذب گفته ی این حضرات را مشاهده کنند. 

نمونه:سخنرانی امروز در بین جوانان کشور های میهمان در برج میلاد،۶ دیماه ۹۰، ۲۳ آبان ۹۰، ۱۳ مهر ۹۰ و . . .

آیا وقت آن نرسیده که دست از لجاجت برداریم؟

هو العليم

تنظيم

احاديث و قرآن براي تنظيم امور بشر است، اسلام برنامه دارد، تز دارد، اسلام به گونه اي است كه براي تربيت انسان از قبل از تولد در موقع انعقاد نطفه تا پس از مرگ، چگونگي خاكسپاري و دفن و . . . براي هر فرد برنامه دارد.

اكثر كتاب هاي احاديث موجود ما بيشتر در مورد روش هاي اداره كردن يك جامعه و بيانگر چگونگي تعاملات افراد و ارتباط صحيح شان با خود، با ديگران، با طبيعت و محيط پيرامونشان و با خدا است؛ در تمام امور از جمله سياست، اقتصاد، مديريت، آداب معاشرت و  . . . برنامه دارد.

بايد با تلاش، كوشش، برنامه ريزي صحيح و با قلبي پاكيزه از هرگونه گناه و معصيت راه و روش زندگي و قوانيني را در همه ابعاد مطابق با زمان حال خودمان و به شيوه اي ساده و روان از دل اين كتب بيرون آوريم و پس از تبيين و تدوين آنها را در اختيار عموم قرار دهيم.

بايد چهار چوب فكري ما به گونه اي شود كه بتوانيم برنامه زندگي جامعي از بطن قرآن و احاديث بيرون آوريم؛ بايد بدانيم و بررسي كنيم كه ويژگي يك انسان الهي كه در قرآن و احاديث آمده چگونه است، آن ها را بررسي كنيم.

الآن يك حركت اصلي در عالم هستي در حال جريان است و آن حركت اصلي انقلاب اسلامي است. بايد خود را با اين حركت بزرگ و فراگير هماهنگ كنيم و در جاري شدن بيشتر اين حركت در تمام هستي، تلاش بيشتري بكنيم.

هو العليم

هماهنگ اول

اين جهان نظام خاصي دارد كه بايد خود را با آن هماهنگ كني!

آيا اين جهان را فقط در ظاهر خلاصه مي كني؟! و يا متوجه به باطن آن نيز هستي؟!

آيا كمي درباره خود انديشيده اي ؟! متوجه شدي كه خود داراي يك ظاهر و باطني هستي؟!

اي عزيز من بدان و آگاه باش كه تمام عالم هستي داراي يك ظاهر و باطني است؛ ظاهر آن را باچشم سر مي توان ديد ولي براي ديدن باطن بايد با چشم قلب را باز كرد.

چشم قلب باز نخواهد شد مگر با نور حق. چون تجلي كرد نور حق به قلب تو، چشم قلب باز مي شود در كشف آن .

حال تا غريبه باشي با باطن اش و چشم دل بسته باشي، ممكن نيست كه خود را بتواني با باطن آن هماهنگ كني.

پيامبر اكرم(ص) و ائمه(ع) چون با اين باطن آشنا هستند يك سري دستوراتي را به ما مي دهند كه اگر آن ها را عمل كنيم، با آن باطن هماهنگ مي شويم و در مسير درست حركت مي كنيم ( عمل به تشريعات براي وصل به تكوينات عالم هستي).

تمام عالم هستي به سمت يك هدف در حال حركت است و باطن آن ها نيز نسبت به آن هدفي كه در پيش دارند هر روز در حال كامل شدن است، اگر ما خلاف آن سير اصلي و حقيقي عالم هدفي را برگزينيم به معناي آن است كه در ظاهر و باطن به دشمني و مقابله با كل عالم هستي برخواسته ايم، پس چگونه انتظار داريم كه آن ها نيز بر عليه ما قيام نكنند و به صورت تام تحت اختيار ما باشند، همين كه الآن مي بينيد عالم طبيعت بر عليه ما قيام كرده است و ديگر بستر مناسبي براي ما مانند قرن هاي پيش نيست به خاطر اعمال و رفتار خودمان است.

هوالعليم

 در باب تشكيك در تاريخ و . . .

فلسفه تاريخ يك بحث جدي است ، بايد با نظريات دانشمنداني چون شهيد مطهري (ره) و ديگران آشنا شد . اين تاريخي كه ما در دوره راهنمايي مي خوانديم كه در آن بيان مي كند : انسان هاي اوليه ( دوره براي آن ها مشخص مي كند) قادر به صحبت كردن نبودند يك دروغ است؛ انسان در همه حال نياز به صحبت كردن و بيان مطالب خويش دارد و با همين بيان است كه با ديگران ارتباط برقرار مي كند مگر خداوند در قرآن بعد از خلق كردن انسان كه اشرف مخلوقاتش است نفرموده كه بيان به او ياد داديم.(سوره: الرحمن آيه:۱-۴  )

بايد هركسي در رشته خودش سير تكوين(تكامل) را نيز بررسي كند و ريشه آن را پيدا كند كه آن علم از كجا آمده و نظرياتي را كه هست بررسي كند.

بايد در تمام نظرياتي كه از سمت تمدن غرب و . . .  وزيده مي شود اعم از سياسي، اقتصادي، تاريخي و. . . تشكيك ايجاد كرد و حق يا باطل و راست و دروغ بودن آن را مورد بررسي قرار داد و ريشه و بنيان آن ها را بررسي كرد.

محمد علي ابراهيمي – 21/7/90

هو الحكيم

شريعت و تمدن

شريعت به دو نوع تقسيم مي شود: 1- شريعت الهي   2- شريعت غير الهي

شريعت الهي راه و روش زندگي بر اساس دستورات خداوند است و شريعت غير الهي راه  و روش زندگي اي است كه حكم خدا در آن در نظر گرفته نشده است و انسان با اتكا به عقل بريده از وحي الهي براي خودش درست كرده، كه حتماً هر جا دستورات الهي در نظر نگرفته شده باشد شيطان و راه و روش شيطاني در آن موضوع به طور كامل سيطره پيدا كرده است.

انديشمندان غربي با بررسي دستوراتي كه خداوند توسط انبياء و اولياء خود به انسان ها عرضه كرده، متوجه نياز هاي انسان شدند و سعي كردند كه دستوراتي مشابه با دستورات خدا ولي با باطني متفاوت و بر اساس تفكرات خودشان براي نياز هاي انسان تعريف كنند.

آنها بايد و نبايد هايي را بر اساس روش الهي اما خلاف با آن را پي ريزي كردند، نفس انسان را به كامل در نظر گرفتند و فقط به دنبال اين بودند كه راه و روشي براي بيشتر لذت بردن انسان بر روي كره خاكي بدون در نظر گرفتن خداي واقعي ايجاد و تبيين كنند؛ آن ها هدف حقيقي حيات و خلقت انسان را فراموش كردند و همه چيز رزا به گونه اي تبيين كردن كه گويا تنها نقش خداوند در اين بين، آفريدن انسان بوده و بعد از خلق انسان ديگر به او كاري ندارد و انسان به هر گونه كه خواست مي تواند زندگي كند و راه و روشي را مطابق با سليقه و نظر خود بر گزيند.  

در واقع تمدن غرب با كپي برداري از دستورات الهي در تبيين زندگي و جا به جا كردن مفاهيم آن در مناسبات حتي در اصول و اخلاق و . . . ، شريعتي غير الهي را بوجود آورد و آن را رشد داد، و اگر دانشمنداني چون كانت كتاب هايي با عنوان اخلاق و . . . مي نويسند به همين منظور است.

آن ها براي دور كردن افراد از دستورات الهي ، قوانين و دستور العمل هايي را تدوين و تبيين كردند و تدريجاً آن ها را جايگزين دستور هاي خداوند كردند.

اين تمدن به جاي اينكه انسان ها را به سمت خدا(الله) پيش ببرد، به سمت نفسانيات مي برد و رفته رفته منيت اشخاص را در جامعه بزرگ و بزرگ تر مي كند  و چون منيت اشخاص زياد مي شود ديگر حكومت هاي آن ها قادر به كنترل كردن جامعه نيستند، امنيت جوامع روز به روز كمتر مي شود و و با طراحي و افزايش سيستم هاي امنيتي جديد در پي درمان آن هستند كه اين خيالي بيش نيست و بايد براي درمان ريشه را خشكاند.

بايد راه و روش و دستور العمل هايي را كه فلاسفه و دانشمندان غربي را در حدود اين چهارصد سال مورد بررسي قرار دهيم تا متوجه شويم كه در اين مسير افراد هر روز از هدف اصلي شان و از خدا دور تر مي شوند، به گونه اي كه تمام ابعاد اين قضيه براي مردم روشن شود.

بايد بنيان اين كار اعم از مطالعات و مباحثات را درست پايه گذاري كنيم و جايگاه همه چيز و تأثيرات ناشي از آن ها را در اين تمدن متوجه شويم به گونه اي كه حتي جايگاه يك عروسك و پيام و تأثيري را كه القاء مي كند بفهميم.

بايد نگاه جامع پيدا كنيم و در ابتدا بنيان مسائل را بشناسيم و بعد وارد مباحث جزئي تر شد  تا متوجه عملكرد و تأثير عملكردمان بشويم.    

هوالحی

جامعه و تکوین

این نکته را بدانیم و آگاه باشیم که تشریع ریشه در تکوین دارد پس اگر یک فرد تشریعش بر اساس دستورات الهی بود، تکوینش را خدا به صورت نورانی تجلی می دهد و اگر خلاف آن بود، تکوین او دچار ظلمت و سیاهی می گردد؛ حال اگر در یک جامعه تمام مناسبات و روابط اعم از اقتصادی، سیاسی و . . . بر اساس شریعت الهی شکل گرفت، نورانیت تمام جامعه و تمام افراد آن جامعه را فرا می گیرد و تکوین آنها متحول شده و خود به خود با تکوین  نورانی خود هماهنگ می شوند و روز به روز به کمال انسانی نزدیک تر می شوند و چنانچه برعکس باشد و روابط یک جامعه و مناسبات تعریف شده در آن بر اساس عقل جدا از وحی و بر اساس القائات شیاطین درست شده باشد روز به روز آن جامعه و افراد آن از خدا دورتر می شوند و حجابی بر حجاب های قبلی خود می افزایند، اگر کسی بخواهد به انسان کامل نزدیک تر شود و در نهایت به سمت الله پیش رود در جامعه اول که تمام مناسبات آن بر اساس شریعت الهی است سریعتر رشد کرده و به هدف خود می رسد ولی در جامعه دوم به زحمت می افتد.

محمد علی ابراهیمی 8/7/1390

هوالحی

تنها راه خروج از عالم مدرنیته

تنها راه خروج از عالم مدرنیته داشتن روحی بزرگ و مرتبط با عالم ملکوت است؛ اگر عالم مدرنیته را به معنای واقعی خودش درک کرده باشیم و آن را مورد بررسی و عوامل و ریشه های آن، که موجب بوجود آمدن آن شدند را دریافته باشیم به خوبی متوجه می شویم که فرهنگ مدرنیته از نفس و امیال و هوس های افراطی و تاریک(خلاف شرع) بوجود آمده است و در طی این چند قرن (حدود 400 سال اخیر)، انسان های جدید و ابزار ساز برای پاسخ گویی به این امیال سعی بر ساخت ابزار ها، رفتارها و رویه هایی کردند که به این هوس های افراطی و نادرست پاخ مثبت دهند و حتی در زمینه ی رشد آن ها نیز قدم بردارند و روح بزرگ خود را فرمانبر این امیال کردند و به آن ها بر تمام ابعاد وجودیشان حاکمیت بخشیدند.

به دام افتادن در خیالات واهی ، آرزوهای بلند و بی پایه و اساس ، گم کردن هدف حیات و زندگی به معنای واقعی خودش و . . .   از پیامد های زیستن و همراه شدن با این فرهنگ و عالم یعنی فرهنگ مدرنیته و عالم غرب است.

حال اگر بخواهیم از این حالت بیرون آمده و بر بدن و هوس ها و امیال افراطی آن حاکم شویم باید روح بزرگ خود را دریابیم ، در جهت رشد آن بکوشیم ومرتبط با عالم ملکوت شویم که تنها راه آن عمل به شریعت الهی است؛ در این صورت است که می توانیم از فرهنگ مدرنیته و مشتقات آن که تمام پایه های آن بر اساس نفس انسان و تمایلاتی که خلاف با دستورات حضرت رب العالمین است  شکل گرفته خارج شد، زیرا با داشتن روح بزرگ انسان می تواند بر تمایلات نابجا خودش حاکم شود.

اكنون انقلاب اسلامي حركتي است كه اصل آن مخالف ريشه هاي بنيادين فرهنگ مدرنيته ، عالم غرب و اميال افراطي نفس است و مي خواهد انسان ها و جوامع آنها را سيطره ي اين عالم  خيالي و دروغين نجات دهد و آن ها را متوجه به اصل خويش و عالم ملكوت كند و انسان ها را ازدام هاي بزرگ شياطين نجات دهد و  . . .

هو العلیم

بازبینی

باید دستورات دینی در زمینه های اعتقادات، اخلاق و احکام توسط افراد حکیم، مجتهد، اهل ملکوت وآشنا با تکوینیات عالم مورد بازبینی قرار بگیرند واز دل این دستورات روابطی را برای افراد یک جامعه تعریف کنند و نیازهای مختلف افراد را مورد بررسی قرار دهند و بر اساس شریعت الهی پاسخ آن نیازها و روابط را پیدا کنند و آن ها را در جامعه جاری سازند تا همه از این چشمه گوارا بنوشند.

اگر تمام دستورات الهی در یک جامعه اجرا شد و افراد طبق شریعت الهی در هر زمان و مکانی عمل کردند آن موقع است که حکومت تجلی الله می شود و چه زیباست زندگی در این حکومت.

هوالعلیم

بازخواست

ای مردم؛ آگاه باشید که همه شما مسئولید و مورد باز خواست قرار می گیرید.

در حق بندگانش و بلادش از خدا بترسید زیرا شما مورد پرسش قرار می گیرید .

چه شده است که اینگونه بی تفاوت نسبت به یکدیگر و اطراف خودمان شده ایم.

آیا به خواب رفته ایم؟!

در جامعه های کنونی مثل برخی از انسان ها  همچون انسان های خوابی است که چه در کنار آنها آتش روشن شود و چه آن آتش به گلستان تبدیل شود فرقی نمی کند. گویا آمده اند که فقط به خوابی خوش و یا آشفته روند.

اگر خواب آنها خوش باشد بعد از بیداری، بی آزارند و اگر چه خواب آشفته ای دیده باشند بعد از بیداری دیگران را نیز آشفته می سازند.

که البته آن بیداری، آن بیداری نیست که بس از آن آگاه شوند و متوجه شوند که تا به حال خواب بوده اند. بلکه گمان می کردند که تا به حال بیدار بوده اند و حال باید به آن افکار جامه اعمال بپوشانند. که اگر آن افکار و آن خواب ها عملی شوند مطمئناً زیان آور خواهند بود و در ابتدا گریبان خود شخص را می گیرند و به زودی با شکست مواجه می شوند چون پایه آن ها بر اساس پوچی و وهم بوده است.

روزگار خوبی بود اگر چه وضع مادی ما خوب نبود ولی دلها خوش بود، روابط خویشاوندی بین ما خیلی قوی بود،تقریباً هر چند شب یکبار دور هم جمع می شدیم.

با هم حرف می زدیم، مشکلات یکدیگر را بررسی می کردیم و تا آنجا که می توانستیم کمک یکدیگر می کردیم و همدیگر را در مشکلات یاری می دادیم، غذایی ساده ای در کنار هم می خوردیم اغلب هر خانواده غذای خودشون  رو با خودشان می آوردند.

دیگر صاحب خانه دغدقه درست کردن غذا را نداشت و با خیالی راحت کنار ما می نشست و با هم صحبت می کردیم . گاهی نیز هنگامی دور هم جمع می شدیم دست به دعا بر می داشتیم و یک دعا و یا مقداری از قرآن را با هم می خواندیم. . .   .

این جملاتی است که اغلب از پدر و مادر بزرگ ها و یا پدر و مادرها می شنویم!

اما در ادامه داستان چه شد؟

آیا می توانیم همچون جملاتی را برای نسل بعد تعریف کنیم؟!

و از احوالات خود به این گونه شرح دهیم؟!

آیا انسان ها خود متفاوت شدند و یا فضای پیرامون انسان ها، انسان ها را عوض کرد؟!

راستی دیشب رفته بودم خونه عمویم همه آمده بودند بعد از مدت ها دور هم جمع شده بودیم؛ تلویزیون یک فیلم جدید پخش می کرد.

همه بزرگتر ها مجذوب فیلم شده بودند، تخمه می شکستند و با حالت خاصی به تماشای تلویزیون پرداخته بودند و مبهوت آن شده بودند، گویا وارد تلویزیون شده بودند، سکوت بر همه حاکم شده بود.

من که با این صحنه حال نکردم و رفتم توی اتاق . . .

مانع اصلی ارتباط با باطن در جوامع کنونی

در ابتدا به دو نکته اشاره می کنیم و سپس به بررسی آنها می پردازیم:

1-اگر انسان بخواهد با باطن ارتباط برقرار کند و در واقع متوجه به عالم غیب و ملکوت شود باید از ظاهر و از دنیا بگذرد و دنیا را به عنوان یک ابزار برای رسیدن به کمال بنگرد و از آن بهره بگیرد.(توجه تام خود را از دنیا بردارد)

2-اگر انسان بخواهد به کمال برسد باید نقص های خویش را بشناسد و آنها را مورد بررسی قرار دهد، تا بتواند برای رفع آنها تلاش کند.

رسوخ فرهنگ غرب در جوامع کنونی باعث شده است که تمام توجه انسان ها به دنیا و ظواهر آن و منافع مادی شان جلب شود.

مثل اینگونه انسان ها در این جوامع غرب زده به مانند کودکی می ماند که غذایی در جلوی او گذاشته اند که از آن بخورد و نیرو بگیرد ولی توجه آن کودک به طور کامل به رنگ و شکل غذا جلب شده و مدام با آن غذا مشغول بازی کردن است . حال ممکن است در این حین مقداری از غذا را نیز در دهان خود بگذارد ، البته هنگامی که آن کودک کمی بزرگتر شود یاد می گیرد که غذایی را که در جلوی او گذاشته اند برای بازی کردن او با آن نیست بلکه هدف از آن ، خودن غذا و نیرو گرفتن است و در آن هنگام است که بیشتر توجه او صرف خوردن غذا می شود که این نشان دهنده رشد عقلی آن کودک است.

نمی دانم چه زمانی این کودکان ریش دار می خواهند بزرگ شوند و کمی متوجه به هدف اصلی شان گردند و توجه کامل خود را از دنیا و ظواهر آن بردارند. . . .

هوالعلیم

استخراج

قرآن یک برنامه کامل است و به تنهایی برای به کمال رسیدن انسان کافی است.

اگر با نگاه درست وارد قرآن شویم ، آن را سراسر حکمت الهی می بینیم.

قرآن کریم کتابی است که در آن تمام راه و روش زندگی نهفته است و خداوند خیلی از نکات را به صورت داستان بیان کرده است، وای بر ما اگر به آن داستان ها فقط به عنوان قصص نگاه کنیم.

داستان حضرت آدم علیه السلام یکی از آن داستان های قرآن است که انسان باید خود را در این داستان پیدا کند و باید متوجه باشیم که این، داستان کل بشریت است ولی اکثر ما از این منظر به آن توجه نمی کنیم.

باید قرآن را مورد تفکر و مطالعه قرار دهیم و از درون آن قوائد و راه و روشی برای به کمال رسیدن کل بشریت و جوامع بشری ، از دل آن خارج کنیم.

یکی از نکاتی که در داستان حضرت آدم علیه السلام به آن اشاره می شود این است که اگر انسان تکبر کند درهای آسمان به روی او بسته می شود. بنابراین اگر کسی می خواهد قلب ملکوت را درک کند نباید ذره ای کبر داشته باشد.

و یا ماهیت سجده ملائکه به حضرت آدم علیه السلام بیانگر آن است که ذوات غیبیه در همه حال نظر به انسان دارند و به او مدد و یاری می رسانند و در واقع در خدمت او هستنتد.

اگر در حدود این 1400 سال که از ظهور کامل شریعت الهی یعنی اسلام می گذرد گفته می شد که نمی توان به طور کامل از قرآن و احادیث راه و رسم و قواعد زندگی برای یک جامعه و یا یک فرد، استخراج کرد، دیگر این حرف الآن معنا ندارد، زیرا هم اکنون به برکت پدید آمدن و ظهور انقلاب اسلامی و رشد روز افزون افکار، شرایطی آماده است که هر انسانی با کمتر زحمتی نسبت به گذشته با کسب معرفت و شناخت و انس با قرآن کریم می تواند قوائد و روشهایی را برای رسیدن یک جامعه و یک فرد به زندگی الهی را پایه ریزی کند و آنها را به زیبایی از دل قرآن و احادیث و به طور کلی شریعت الهی استخراج کند و مطمئناً همگی باید نسبت به این موقعیت و وضعیتی که در دست ما است پاسخگو باشیم.

اگر یک جامعه الهی شود راه نفوذ شیطان بسته می شود؛ یک جامعه مدل وسیع تر و بزرگتر همان نفس انسان است، انسان نیز اگر نفس اماره را در کنترل خویش بگیرد شیطان کمتر می تواند بر روی انسان تأثیر بگذارد و او را از صراط مستقیم منحرف کند.

حال متوجه می شویم که اگر تمام قوائد یک جامعه، الهی باشد و سیر قلب ها نیز در جامعه ی الهی مسیر درستی را طی کند هر کس که در این جامعه به دنیا می آید و یا وارد این جامعه می شود جامعه مانند یک مادر مهربان آن فرد را به سمت خدا و انس با خدا می برد و هر روز اورا به سمت کمال پیش می برد.

جامعه به گونه ای می شود که فرد را خواسته یا نا خواسته با خود همراه می کند و او را از دشت وسیع معرفت سیراب می کند. . .

کم بگو دیگر بس است این ناقص است/ می دانم ولی این آوای قلب تاریک من است.

محمد علی ابراهیمی-20/8/90